لا اله الا الله

ما را بجز خیالت میلی دگر نباشد

لا اله الا الله

ما را بجز خیالت میلی دگر نباشد

علی امام من است و منم غلام علی
هزار جان گرامی فدای نام علی

طبقه بندی موضوعی
پربیننده ترین مطالب
آخرین نظرات
  • ۳ آذر ۹۷، ۰۱:۲۶ - Lale .ft
    :))))
  • ۲۲ شهریور ۹۷، ۱۰:۴۵ - جناب قدح
    سلام :)

مناجات مردان

علی ابن الرضا | چهارشنبه, ۵ دی ۱۳۹۷، ۱۲:۴۸ ق.ظ

🔸خداوندا ! ذهنیات ترمزوارم را به فنا بسپار تا توقف بی جا نکنم .

🔸خدایا ! قدرتی ده تا بتوانم از خود پاسداری کنم ، که ناگه ! خود را بر مرکب شیاطین نبینم که پیاده شدن از ان کاریست مشکل ،

و اگر موفق نشوم  با ذلت و خواری به جهنم می برند ، پس! یا رب ارحم ضعف بدنی

🔸خدایا ! قدرتی ده که بتوانم به حمام تفکر روم و با آب مطهر فکر وجودم را تطهیر کنم و در رجعت از حمام با لباس یقین و با حالتی آرام که ناشی از سکینه خاص خوبان است در حجله عشق قدم بردارم و عروس مرگ را در آغوشم بفشارم و با هم در قبر معاشقه کنیم و نظاره گر رضایت « مقلب القلوب » گردیم که لذتی را بالاتر از این نمی بینم .

🔸خدایا ! شب موعود نزدیک و نزدیکتر می شود و برای ان شب خیلی باید توشه برداشت ، و خود مطلعم که تنها چیزی که ندارم توشه شب وصال است ، پس خود کوله بارم را با لطف و کرمت مملو از ایمان  به خودت گردان و زوائد انرا که جای برای خود اشغال کرده اند ، اعم از ترس و دلهره را بردار تا بتوانم همچو پروانه عاشقانه به گرد « مرگ » بگردم  و از این چرخش لذت برم.



وی نوشت :کاش هنگام مرگ همین فضا را تجربه کنم ..اگر اینگون هباشد مشتاق دیدارش هستم از همین الان فقط کاش و کاش  و کاش


پی نوشت: متنی فوق بر گرفته از کانال سید صدرا قم در تلگرام می باشد.

  • علی ابن الرضا

چقدر قشنگ بود این...

علی ابن الرضا | پنجشنبه, ۱ آذر ۱۳۹۷، ۱۱:۵۲ ب.ظ

طی شد این عمر، تو دانی به چه سان؟

                        پوچ و بس تند چنان باد دمان

                                                همه تقصیر من است اینکه خود می دانم

                                                                        که نکردم فکری

                                                                   که تامّل ننمودم روزی، ساعتی یا آنی

که چه سان می گذرد عمر گران...

                        کودکی رفت به بازی، به فراغت، به نشاط

                                                فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات

                                                               همه گفتند: کنون تا بچه است!

                                                                                     بگذارید بخندد شادان

                                                            که پس از این دگرش فرصت خندیدن نیست

                                                                                              بایدش نالیدن

 من نپرسیدم هیچ!

          که پس از این ز چه رو...

                            نتوان خندیدن؟

                                       نتوان فارغ و وارسته زغم،

                                                        همه شادی دیدن!

                                                                          همچو مرغی آزاد، هر زمان بال گشادن،   

                                                                                     سر هر بام که شد خوابیدن

من نپرسیدم هیچ!

          که پس از این ز چه رو...

                                 بایدم نالیدن؟

                                           هیچ کس نیز نگفت،زندگی چیست؟چرا می آییم؟

                                                              بعد از این چند صباح، به چه سان باید رفت؟

                                                                                                       به کجا باید رفت؟

                                                                               با کدامین توشه به سفر باید رفت؟

من نپرسیدم هیچ!

          هیچکس نیز به من هیچ نگفت!.....

 

                                                              

                                            

                              

               

                ....نوجوانی سپری گشت به بازی،به فراغت،به نشاط.

                                                                              فارغ از نیک و بد و مرگ و حیات...

                                                                                     بعد از آن باز نفهمیدم من...

که چه سان عمر گذشت؟

                              لیک گفتند همه،

                                          که جوانست هنوز،

                                                                بگذارید جوانی بکند

                                                                                بهره از عمر برد

                                                                                                  کامروایی بکند...

بگذارید که خوش باشد و مست،

                                    بعد از این باز ورا عمری هست

                                                              یک نفر بانگ بر آورد که او 

                                                                        از هم اکنون باید، فکر آینده کند...

دیگری آوا داد  : که چو فردا بشود ، فکر فردا بکند.

سومی گفت:همانگونه که دیروزش رفت ،

                                   بگذرد امروزش،

                               همچنین فردایش،

با همه این احوال        

من نپرسیدم هیچ!  

                    که چه سان دی بگذشت؟

                                         آن همه قدرت و نیروی عظیم

                                                                            به چه ره  مصرف گشت؟

                                      نه تفکّر، نه تعمّق و نه اندیشه دمی،

                                    عمر بگذشت به بی حاصلی و مسخرگی.

                                           چه توانی که زکف دادم مفت،

                                     من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت

قدرت عهد شباب،

                       می توانست مرا تا به خدا پیش بَرَد،

                                                                        لیک بیهوده تلف گشت جوانی          

                                                                                                                 هیهات...

                                                                آن کسانی که نمی دانستند زندگی یعنی چه

                                                                                                         رهنمایم بودند،

                                                                                       عمرشان طی می گشت

                                                                             بیخود و بیهوده،

                                                  ومرا می گفتند که چو آن ها باشم،

                                             که چو آنها دایم

                                      فکر خوردن باشم،

                              فکر گشتن باشم،

                      فکر تأمین معاش،

               فکر ثروت باشم،

       فکر یک زندگی بی جنجال،

فکر همسر باشم.

کس مرا هیچ نگفت

زندگی ثروت نیست،

زندگی داشتن همسر نیست،

زندگانی کردن فکر خود بودن و غافل ز جهان بودن نیست،

                                       من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت.

                                              ای صد افسوس  که چون عمر گذشت...

                                                                                        معنیش می فهمم.

حال می پندارم

                                 هدف از زیستن این است رفیق

                                                                   من شدم خلق که با عزمی جزم

                                                   پای از بند هواها گُسَلَم

                    گام در راه حقایق بنهم     

با دلی آسوده     

                                                               فارغ از شهوت و آز وحسد و کینه و بخل، 

                                                        مملو از عشق و جوانمردی و زهد،

                                 در ره کشف حقایق کوشم،

شربت جرأت و امّید و شهامت نوشم،

                                                                            زره جنگ برای بد و نا حق پوشم

                                                        ره حق پویم و حق جویم و پس حق گویم

                                 آنچه آموخته ام   بر دگران نیز نکو آموزم

شمع راه دگران گردم و با شعله ی خویش  ،

                                                                   ره نمایم به همه گر چه سرا پا سوزم.

                                                         من شدم خلق که مثمر باشم،

                                 نه چنین زائد و بی جوش و خروش،

عمر بر باد و به حسرت خاموش

                           ای صد افسوس   که چون عمر گذشت    معنیش می فهمم

                                           کاین سه روز از عمرم به چه ترتیب گذشت:

                                                          کودکی بی حاصل،

                                                            نوجوانی باطل،

                                                            وقت پیری غافل

به زبانی دیگر:

کودکی در غفلت ، نوجوانی شهوت ، در کهولت حسرت...


  • علی ابن الرضا

یار عیسوی مذهب

علی ابن الرضا | شنبه, ۱۷ شهریور ۱۳۹۷، ۱۰:۳۸ ق.ظ

یار عیسوی مذهب میل مذهب ما کن 

یا بیا مسلمان شو یا مرا نصارا کن

همرهم به مسجد آ مومن و مسلمان شو

یا مرا ببر با خود ساکن کلیسا کن

کاسه ی سرم کشتی هر دو دیده ام طوفان

ناخدا بیا بنشین سیر موج دریا کن

از زبور و از تورات از قرآن و از انجیل

دلبرا بیا بگذر صفحه ی دلم وا کن 

 شاعر؟؟




  • علی ابن الرضا

تنها در تنهایی

علی ابن الرضا | چهارشنبه, ۶ تیر ۱۳۹۷، ۱۲:۱۲ ب.ظ


۱. أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَلَمَّا یَأْتِکُمْ مَثَلُ الَّذِینَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِکُمْ

مَسَّتْهُمُ الْبَأْسَاءُ وَالضَّرَّاءُ وَزُلْزِلُوا حَتَّى یَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِینَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَى نَصْرُ اللَّهِ

أَلَا إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَرِیبٌ

پندارید به بهشت می روید در حالیکه انچه بر گذشتگانتان آمد بر شما اتفاق نیفتد

همان سختیها و تنگدستیها  که کشیدند و تزلزلها که برایشان رخ داد

تا آنجا که پیامبر و پیروانش بگویند  پس خدا کی به داد ما می رسد...

آگاه باشید  یاری خدا نزدیک است.

-سوره ۲ آیه ۲۱۴

 

 ۲. لا تَتورّطُ بِالحُبّ
فَهُناکَ قاضی اِسْمُه "الإشتیاق"
لا یَرْحمْ أحَد

پای در سرزمین عشق مگذار
آن‌جا جان‌ستانی است بی‌رحم
به نام "اشتیاق

-نزار قبانی

 

۳.آیا تو کجا و ما کجاییم

تو زان که ای و ما کجاییم

ماییم و نوای بی نوایی

بسم الله اگر حریف مایی

-لیلی و مجنون

 

۴. بدجوری ریختن سر سفره ی انقلاب ..

ریختن تو حساب بانکی

-قاتل اهلی

 

۵.


 

 

 

 

   

 

 

 

 

 

  • علی ابن الرضا

کشکولچه

علی ابن الرضا | پنجشنبه, ۳۱ خرداد ۱۳۹۷، ۰۹:۱۷ ب.ظ

۱. به و فایی که نداری قسم ای ماه جبین

   هر جفایی که کنی در دل من عین وفاست


۲. اگر قصد شکارم داشتی اینک اسیرم من

   دگر از باغ بیرون شو  مسوزان آشیانم را


۳. تا که ویران شدم آمد به کفم گنچ مراد

   خانه ی سل غم آباد که ویرانم کرد

 سه بیت از شاطر عباس صبوحی


۴. متاع تفرقه از کار ما همین دل بود

   خداش خیر دهد هرکه این ربود از ما

 نمیدونم از کیه


۵. منی که نقش شراب از کتاب میشستم

   زمانه کاتب دکان می  فروشم کرد

نیز


۶. دریاب که از عمر دمی بیش نماندست

   بشتاب که اندر نفس بازپسینم...

عراقی

  • علی ابن الرضا